UN DIYA GRAN T’ARAGÓN
Diciembre 7, 2008
Ayere estió un diya gran. Dimpués de más de 50 añadas, dimpués de quemisió cuantos partitos jautos e sin de denguna sustanzia que emos bisto en a Romareda, por fin se fazió reyalidá o suenio de muitos afizionatos. O Zaragoza chugó contra o Uesca. Toz os que bi estiemos sentiemos o mesmo … goyo, argüello y, tamién, pena porque iste partíu no se chugase en Primera.
Ye muito difizil rezentar con parolas o que sinnifica ir ta lo cambo de furbol y, por o camín, beyer a chen de l’atro equipo, azercar-te a dar-lis a man y deseyar-lis buena suerte con tot o corazón. Correr enta a puerta (pillando lo “Don Gols” por o camín, profés) mientras ascuitaba cantas de “La Bullonera” y de Labordeta, con o imposible d’amillorar coro de 30 mil personas, estió una d’as millors esperienzias ta yo. Cuan por fin bi dentré, beyié algo increible… Un siñal d’Aragón granismo, alredol d’o cualo se metioron os chugadors d’os dos equipos. Catar ixa imachen yera un poema en si mesmo. O Reyal Zaragoza chunto a lo Uesca (qui lebaba una d’as chambretas más polidas d’o mundo) debán d’un siñal que nomás por bi aber estau, en un diya como ixe, ya mereze ondear en o millor puesto d’Aragón, por muitos cañons, abions de guerra y sarchentos “chusqueros” con mostacha que NO’n aiga bisto. Y, anque a qui li corresponda dezidir-lo, prefiera beyer iste siñal pisoteau, maltratau y, finalmen, xublidau, que sepa que ixa imachen siempre será en o mío corazón.
Ole os tuyos güegos, si siñor