
Biemplegaus a la “II Trobada de Fabloggers“. Dezaga queda toda una añada de notizias, post, nuebos blocs, libros, publicazions, y una ripa de cosetas ta fer onra a l’Aragonés….
A Renaxedura mos ferá Llibres
Y plegó ro gran diya. Yera un diya istorico en una ziudá, la nuestra, con una ampla istoria. A mesma que en quereban fer os chugadors d’o nuestro quiesto equipo de fútbol. L’atro costato d’o estadeo yeran os angleses, chen, perén, zereña.
Teneba-mos un equipo granizo pero lo encarato feba medrana. Debán os inchas más furos que binioron de Londres. L’ambien yera calien. En aqueras añadas se gosaba faltar a ros chugadors encaratos que cayeban dolens a ro campo d’o chuego, chilando-lis: písa-lo, písa-lo.
De sopetón, en un inte d’o chuego, os angleses sintioron ixas parolas con una d’as suyas estrelas e entendioron en a suya luenga: peace and love, peace and love. Dende ixe inte, as dos inchatas s’achuntaron una a l’atra e se combidaron ta chugar ro partito de tornata.
Pero ixa istoria yera escrita. L’istoria d’o ecsito, d’estar campiones d’Europa. Antismás con un golazo de bandiera.
Aragon tornaba a estar en primeras pachinas, anque solo estiese un diya
Que pinchos semos os aragoneses, en primeras una Expo y agora Ababolia-2014. Antimás la bosaremos de as nuestras pochas, como l’atra, alto u baxo. A primera la remataremos de bosar en o 2030, a segunda ¡auuuuuuhh! – diziba o lupo- , no se sape.
O millor de tot isto, ye que Ababolia-2014 será nuestra e bi meteremos lo que mos pete. A yo me ferba goyo que bi’n ese siñals d’Aragón por toz os puestos, como en Expo2008. bueno beluna más.Tamién me ferba goyo un chardín granizo con flors royas y amarillencas y en o zentro un escuto d’Aragón feito de flors. A lo millor ye muito demandar, güen, a la fin la bosamos nusatros pos tamién quiero los nombres d’as flors en aragonés y que as azafatas y os azafatos fablen en aragonés. A yo tamién me podez plantar-ie, perque soi un ababol bien granizo por prexinar tot isto.
Dende “As tierras olbidatas”:

